E D
@Enginay
Universite
134 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Reklam
Paul Auster'in "Cam Kent' isimli kitabını bitirdim. Kitabı nereye koyacağımı, ne anlamam gerektiğini, yazarın vermek istediği mesajın ne olabileceğine dair kafamda net birşey yok. Evet iyi vakit geçirdim. Evet sürekleyici bir metindi. Evet merak unsuru yüksekti. Dili akıcı ve anlatımı sadeydi. Ama kitap bitti ve ben ne düşüneceğimi bilmiyorum. Bende iz bırakmayacağı kesin olan bir kitap. Ama iyi vakit geçirdim. Sahi yazar ne anlatmak istedi acaba ?
800 sayfalık o dev eseri, Nino Haratischwili'nin " sekizinci hayat" kitabını bitirdim. Muhteşem bir edebi şölen. Dili ve anlatımı destansı , masalsı. Betimlemeleri muhteşem. Toplumsal değişikliklerin insanların ruhlarında açtığı yaraları müthiş resmetmiş yazar.
Birinci dünya savaşı, ekim devrimi, NEP dönemi, sanayileşme dönemi, kollektivizasyon dönemi, ikinci dünya savaşı, sonrasında soğuk savaş, Gorbaçov 'un iktidara gelişi, Yeltsin ve darmadağın olan koskoca bir ülke ve hayatlar...
Her ne kadar ideolojik olarak yazarın durduğu yeri görsem, fazla stalin karşıtı görsem, sosyalizmin kazanımlarına hiç değinmediği ve sadece sovyetler birliğini terör ve kaostan oluşan bir dönem olarak resmetmeye çalışmasına öfkelensem de; bir tarih anlayışına sahip olduğum ve yazarın derdinin ne olduğunu anladığım için öfkemin kitabın muazzamlığının önüne geçmesine izin vermedim.
Koskoca bir Sovyet ve Gürcistan tarihi fonunda kurgulanmış sekiz hayat... Katılmadığım yerleri oldu. Öfkelendiğim satırları oldu. Ama büyük edebiyat bazen tam da budur: İtiraz ederken hayran kalmak.
Herkes okumalı, okutulmalı..
Sosyalist büyüklerimizin heykelleri birbiri ardına yıkıldı. Kendi adını
taşıyan meydanda yumurtayla domates bombardımanı altında, heykeli en son düşen büyüğümüz Lenin oldu.
