İzzet Engin Kılıç
@Enginki
-Yazdıklarım naçizane kendi düşüncelerim.
Kalemimden
Yardan haber gelmez bilinmez nerede,
Ya da bilinmez hangi hayaller içinde,
Belki de başka hayatları mutlu etmekte,
İşte benliğim ya yine boş boş beklemekte.
Düşünceler manasını yitirmiş bekliyor,
Ufuktan en ufak bir ışık görünmüyor,
Yalnızlık her geçen gün daha da büyüyor,
Zalim hayat insanı bir girdaba sürüklüyor.
Reklam
Kalemimden
Yine gecenin zifiri karanlığındayım,
Duygusallığın ise doruğundayım,
İçip içip bir vefasıza yazmaktayım,
Kalemim tükendide bi ben tükenmedim.
Tercihim değildi böyle bir hayat,
Ağlamaktan gözlerimde kalmadı takat.
Bir türlü bitmek bilmedi bende ki bu sadakat,
Dediğim gibi tercihim değildi böyle bi hayat.
Yazın ortasında yaşıyorum zemheriyi,
Ne güzeldi ama saldı gitti öldürmeyen o zehri,
Ardında bıraktı bana o derdi ve çileyi,
Kırmayın ne olur artık gönülden seveni.
Seni soranlara unuttum onu diyordum ama narkozlun etkisiyle yine senin ismini sayıklamışım.
Kendi kalemimden
Dün bambaşka bi umutla yaşıyorduk,
Bugün ise bir başka hüsranla,
Yarınlara ise yıpranmışlık bırakıyoruz.
Çünkü bir vefasıza gönül veriyoruz.
Sapık değilim ama sulanıyor ona kalbim.
Kalbimin içinde sevgisiyle sevişmekteyim.
Aklımdan çıkarmak için ise cebelleşmekteyim.
Ne yazık ki yine sevdim.