Kendimi seviyorum, kendimle barisigim. Ama bu hayatı bu sekilde yaşamak kabullenebilecegim bir şey degil. Çoğu zaman çaba sarf etmedigim, kendime yapilan zulme boyun eğdiğim için günaha girdiğimi düşünürüm.. Mutsuz hissetmem bu sebeple normal. Belki bir gün.. Bir gün gelirde tüm cesaretimi toplar odeyebilecegim bütün bedellere rağmen o adımı atarım...
"Belki de tükenmişimdir. Bir şeyler yapacak, bir şeyler için uğraşacak çabayı kendimde bulamıyorumdur. Benim de emek vermeden güzel giden şeylere ihtiyacım vardır. Beni bana geri vermek istiyorumdur.."