ve hemen gidemedim
ve artık gidemedim
ve sonra hiç gidemedim
Kurtuluş’ta, son durakta bir tramvay ölüsü
sanki ben
öylece kalakaldım
hepimiz kalakaldık
elimizde tetiği çekilmeyen
namlusu yönsüz bir tabanca gibi.
EDİP CANSEVER
MEVSİMLER GÜN OLMUŞ
Göremedim gözlerini bir sabahın ,bahar serinliğinde
Soğuk bir kışın sıcak duyguları ile bakamadım yüzüne
sersemleşmedik, İlkbaharda açan çiçeklerin kokusu ile
Değmedi tenin tenime, mevsimler geçerken üzerimden
Gelmedin, Mevsimler geçti üzerimizden
Gelmedin, hayaller göçtü meskenimden
Sen yokken ruhum huzursuz bedenimden
Ve yine sen Yokken buralarda, ömür geçiyor ömrümden
Gece geçmiyor üzerimden, ay doğmuyor karanlığıma sen yokken
Güneş ,bir gün aralamadı pencereden perdemi , sen yokken
Mevsimler gün olmuş yıllar haftalara dönmüş ömür bitmiş ve sen hâla yoksun .
Bense, sen gittiğinden beri varmıydım bilemiyorum