Xədicə Nəsirova
@Erfly
Artıq yarım il idi ki, bu qaçaq kloun onun ürəyinə hökm edirdi. Qeyri-mümkündür, cəfəngiyyatdır, amma hər halda bu belədir və onun bu gün yaşadığı iztirab da bunun sübutudur. O, ömründə ilk dəfə idi ki bu cür iztirab çəkirdi və indi ağlına sığışdıra bilmirdi ki, özünü və ya başqa kimi isə öldürmədən bu əzaba necə dözüb...onun ürəyinə girmişdi. Bu belə idi və o bu həqiqətdən heç yana qaça bilməzdi.
Siz həmişə hamıdan şübhələnirsiniz, hamını axmaq yerinə qoyursunuz və inanmırsınız ki, sizi, həqiqətən, sevirlər: Yəni siz ölənə kimi masqa ilə gəzəcəksiniz? Və artıq heç vaxt heç kimə inanmayacaqsınız, nə var, nə var bir insan sizə xəyanət edib deyə?...Mənimlə necə davranmağınızın əhəmiyyəti yoxdur...Amma siz özünüzə nə edirsiniz...
Əgər nə vaxtsa bir insana rast gəlsən və sənə elə gəlsə ki...o sənə və başqalarına oxşamır...aramıza gözqamaşdırıcı ulduz kimi gələn nadir insanlardan biri...çalış unutmayasan ki, bu cür insanları tanımaq xoşbəxtlikdir, sevmək isə təhlükəlidir.
Çox sevdiyim obraz olan Ovod haqqında 2-ci kitabdır. Hətta onun cümlələri olmasaydı belə təkcə onun təsviri insanı qəribə bir şəkildə özünə çəkir. Renenin düşündüyü kimi, "Rivares sadəcə bir küncdə oturub ağzını açmadan döşəməyə baxsa da, elə bil onun bütün varlığını ələ keçirir." Onu anlamaq bəzən çətindir, amma bu vacib deyil; o dostları tərəfindən sevilir.
-O hətta ən yaxın dostlarını da özündən müəyyən məsafədə saxlayır. O təbiətən tək insandır.
-Məsələ ondadır ki, biz hamımız tənhayıq. Bəzən bir insanın həyatını qurtara və ya onu müalicə edə bilərsən- bir insanın digər bir insan üçün edə biləcəkləri ancaq bu qədərdir.