Cihân tûfân olup sarsa, bükülmez kâmet-i merdân,
Eğilmez ser ki Hakk yolunda, olsa fî-sebîl kurbân.
Karanlık korkusu zindân-ı nefsin bir hayâlidir,
Münevverdir gönül şem’i, sanırsın bir ulu mîzân.
Namerdin lûtfu zehr-i kâtil-i nûş eylemek benzer,
Bizim rızkımız ezelden, verir o Hâlık-ı Rahmân.