Sevginin,merhametin eşiğini atlayanlar,ıstırabın gömleğini de kendiliğinden giyinirken. Acımak,söylendiği kadar kolay bir şey değildi. İnsanın tattığı her şey,içinde bir bıçak gibi çalışıyordu
Bir adım atar atmaz kendini yutacağını bildiği bir karanlığın eşiğinde, duvarları dış dünyaya kapalı bir bahçede bir akşam akşam gülünü koklar gibi yaşıyordu.
Istırap insanoğlu için gündelik ekmek,ölümse sadece bir kaderdir. Asıl dava, derin bir şekilde yaşamak ve kendi kendini gerçekleştirmek,ölümlü hayata şahsi bir çeşni vermekti.