Bu dünyanın itiş kakışı içinde bizi, sadece bizi ilgilendiren şeylerden başka hiçbir şey yazamıyorum nedense sana artık. Yabancı olan her şey yabancı. Haksızlık! Haksızlık! Fakat ben sayıklıyorum ve yüzüm kucağına gömülü.
Dertlenmemim sebebi, zamanımı alacak olması, oysa benim zamana ihtiyacım var, bin kere fazla zamana, mümkünse tüm zamanlara ihtiyacım var, senin için, seni düşünmek için, sende nefes almak için.
Ve her şeye rağmen bazen şuna inanıyorum: insan mutluluktan ölebiliyorsa böyle ölmem kaçınılmaz. Ve ölüme yazgılı biri mutluluk sayesinde hayata tutunabiliyorsa, o zaman ben de hayatta kalkacağım.