Sen, taa baştan
yitirilen sevgili, hiç karşılaşılmayan,
bilmem hangi sesler hoşuna gider senin.
Ben artık, geleceğin dalgası kabarırken,
görmeye çalışmam seni.
...
Ah, bahçelersin sen,
öylesi bir umutla
seyrettiğim. Kır evinde
bir açık pencere,- ve sen neredeyse attın adımını
bana doğru dalgın. Sokaklar buldum, -
daha yeni yürümüştün onlarda sen;
bazen de esnaf dükkânlarındaki aynaların
senden başları dönerdi hâlâ
ve irkilip geri verirlerdi
apansız görüntümü.
Kim bilir, aynı kuş muydu
ikimizin içinde öten, ayrı ayrı
dün akşam? Rainer Maria Rilke