"Mutluluk ve sevgi içimizde." diyorlar. Tamam da bizim içerisi biraz Anadolu otogarı gibi. Gelen belli değil, giden belli değil, anonslar da anlaşılmıyor..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İçimdeki mutluluğu bulmak için çıktığım yolculukta, karşıma sürekli aynı salak denk geldi: Ben..
Burada da yeni bir tarikat türemiş. Ayinleri çok kısa sürüyor. Bir şey paylaşıyorlar, yorum yapıyorsun, sonra seni engelliyorlar. Tartışma yok, cevap yok... Sadece dijital aforoz..
Hiraeth biraz da şudur: Hiç yaşanmamış bir mutluluğun yasını tutmak.. insanlığın en absürt hobilerinden biri.
Bazıları dindar oluyor. Bazıları devrimci. Bazıları kariyer peşinde koşuyor. Bazıları aşka sığınıyor. Aslında herkes aynı soruya farklı cevaplar veriyor: "Öleceksem neden yaşıyorum?"