Dostoyevski'nin Budalası,şu soruyla açılır: "İnsan tamamen iyi olabilir mi, ve olursa toplum bunu kaldırabilir mi?" Cevap nettir: Hayır.Çünkü iyiliğin düşmanı kötülük değil, çıkar, korku ve sıradanlıktır..
Prens Mışkin saf ve temizdir; ama bu saflık çevresindekilere ayna olur. İnsan kendi lekesini görmek istemediği için onu dışlar, küçümser, sonunda deliliğe sürükler. Dünya çürük süt gibidir; içine damla kadar iyilik düşse, daha hızlı ekşir..
Romanın finali acımasızdır: Mışkin akıl hastanesine, Rogojin hapishaneye, Nastasia toprağa gömülür. Yani iyilik deliliğe, tutku zincire, güzellik mezara mahkum edilir. Geriye kalan tekşey, çıkarcı ve gri insanların zaferidir..
Budala aslında şunu söyler: Tanrı yeryüzüne inse, biz ona saygı duymayız; güler, aşağılar, sonra öldürürüz. Çünkü insan, en çok kendi kurtuluşuna düşmandır..
Bence, Dostoyevski'nin budalası, aslında budalanın Mışkin değil, insanlığın ta kendisi olduğunu gösterir..
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ecinniler, Nietzsche doğmadan çok önce onun "Tanrı öldü" feryadının Rus versiyonudur. Ama burada Tanrı, felsefi değil, politik olarak öldürülmüştür. Ve yerine geçen her şey (devrim, ateizm, sanat) daha çok ölüdür..
Bu kitap, edebi bir roman değil; bir felaketin tutanağıdır. Tanrı'nın sustuğu, halkın uyuduğu, devletin dilsizleştiği bir ülkede fikirler, delilik kılığında gezmeye başlar. Ve bu romandaki karakterler, fikirle deliliğin melezleridir. Stavrogin, Şigalyov, Verhovenski... Hepsi birer "-izm" maskesiyle gezinen şizofren peygamberlerdir..
Ecinniler, fikir sandığımız şeylerin aslında bastırılmış öfke, yönsüz hırs ve bitmemiş travmalar olduğunu yüzümüze vurur. Ve Dostoyevski, kitabın içinden fısıldar: "İnsan, Tanrı'yı gömmeden devrim yapamaz… Ama Tanrı öldüğünde geriye sadece delilik kalır."
İşte o yüzden bu roman hala gerçek…
Çünkü toplum hala hasta, fikir hala silah, kurtarıcılar hala ecinni..
