Eşe ŞAN GEDİK
@Ese_San_Gedik
İnsanlar çocukken ve yaşlanınca küçücük şeylerden bile mutluluk damıtabiliyorlar. Yolun başında olmanın masumiyeti ve yolun sonunda olmanın umursamazlığı sanırım bunun nedeni. Bizim gibi çocukluk trenini kaçırıp yolu çoktan ortalayanlar için gerçek mutluluk o kadar ulaşılmaz geliyor ki, delirmemek için yapabileceğimiz tek şeyi yapıyoruz. Abartıyoruz!
Reklam
Mutluluk ve mutsuzluk, hayatı kendisiyle anlamlandırdığımız ya da zehir ettiğimiz iki düşman kardeş...Hedonistler felsefenin merkezine koymuş mutluluğu, âşıklar sevdiklerinin gözlerinin içine, annem reçel kavanozlarının dibine...
Mutluluk bir çimendir bastığın yerde biter. Yalnızlık gittiğin yoldan gelir.
Hem kendine acımanın da rahatlatıcı bir yanı var. Ayağa kalkmaya, yeniden başlamaya fırsat vermiyor.
Hele ki anılar olunca dört bir yerde, içilmemiş suya dayanamıyor, yarım kalmış bardaktaki su bir türlü içilemiyor, lavaboya dökülemiyor.
Reklam