İsmimi doğru ve güzel insanlar arasına yazdıramadım. Hayırlı ve hakiki bir hayat sürdüğüme dair bir "iç huzuruna" hiçbir zaman ulaşamadım. Ne insanların arasında buldum huzuru, ne de insanların uzağında...
Ne sükûnete ulaşabildim, ne yoğunluğa...
Ne yazıyı başarabildim, ne yaşamı...
O an bu karede olması gereken insanların rolünü oynuyordu besbelli. Ya da sahiden ihtiyacım olan tek şeyin içtenlik olduğunu kavrayan bir dost gibi davrandı.