İblis, sahibini göremese de bu benzersiz sesin kime ait olduğunu hemen bildi, hâlâ göremiyordu hoş, ama biliyordu, çok iyi biliyordu kimin huzurundadır, bir titreme dolaştı vücudunda, dizlerinin üstüne külçe gibi yığıldı.
“Tanrım!”
Gökteki ve yerdeki her şeyin sahibi, her şeyin efendisi, her şeyin boyun eğdiği Yüce Yaratıcı’nın, yegâne “BÜYÜK” olanın huzurundaydı. Hakikatte kendisinin ne kadar küçük olduğunun idrakine vardı, ki buna doyum olmazdı. O’nun “BÜYÜK”lüğü karşısında küçük olmak, olabilmek. Ne mutlu!