Sefa YILDIRIM
@Eskucame
Boşlukİnsana ve Hayata Dair
Artık ne düşmanım var ne de savunduğum bir taraf. Yorulmak bile bir iddia gerektiriyor, bende o da kalmadı. Günler geçmiyor; sadece üst üste diziliyor. Bir şey olsun diye beklemiyorum, olmaması da can yakmıyor. İnsan en çok beklentisiz kaldığında kayboluyor.
İçimde ses kalmadı; sorular bile sustu. Yol denilen şey yürümeyince bitmiyor. Eğer bir ışık varsa, beni bulmak için yanmasına gerek yok. Buradayım. Sessizlik gibi.
Reklam
Mutluluğu mutsuzlukta bulacak kadar mutsuzluk yaşamak gerekiyordu belki de. İşte tam da bu yüzden miydi acaba içinde hissettiğin duygu acı veren bir huzurdu.
Neyim ve neredeyim bilmiyorum. Suskunum. Ne için konuşmalıyım. Yaşadığımı zannettiğim şu dünyada ölü müyüm diri miyim. Dışarıdan bilet alınmış bir maçı izler gibi bir rekabeti izliyorum. Vicdanın ve vicdansızlığın maçını. Ama her şey sanki hayal sanki rüya. Görünüşte bu kadar basit. Yürekte bu kadar karmaşık.
Sezginin anlamı ne ola ki ey ulu kişi. Hiç bilmeden sezmek olur mu ki. Sezmenin kökü ilme bağlı olmalı. Zira ilmi çıkarınca sezginin anlamı kayboluverir. Zaten varlık sebebinin sadece ilimle bulunamayacağını açıklayan alimler bunun yanına sezgiyi de eklemişler. İşte tam da bu yüzden olsa gerek ki ilimle hissetmek ya da ilimle anlamlandırmak burada çok önemli bir nokta olsa gerek.
Nefesin metafiziksel izahının olduğunu anlıyorum bazen. Aldığım nefes üzerimde kilolarca ağırlık yapıyor.