Arzulandığında güzeldi,zeki insanların arasında espiriyliydi,gururu okşanınca mağrurdu,sevildiği zaman severdi. Ondan ne kadar çok istenirse o daha fazlasını verirdi. Onunla kimsenin konuşmadığı ,kimsenin onu görmediği duymadığı ,arzu etmediği yalnızlığı esnasında çirkinleşmiş,budalalaşmış,çaresiz ve mutsuz olmuştu . O ancak hayatın içinde canlanırdı, yalnızlıkta adeta eksilerek gölgeye dönüşürdü.
Hayattan ne anlıyorsan, küçüğüm?
Yoksa insanı can sıkıntısından öldüren bu sıkıcı köpek kulübelerinizde yaşadığınız gibi mi yaşanıyor zannediyorsun Paris’te ..