Evet! Onlar da insandı. Tıpkı herkes gibi... Kitap yaşanan acıyı gayet samimi bir dille yansıtıyor okurken nasıl geçtiği anlaşılmaz saatler çok duygulandırdı. Müslüman toprağı, sofrası başkadır. Tanrı misafiri diye ağırlar, merhamet eder. Oysaki bilemez sonunu getirenlerden olacağı. Bilse yinede merhamet edip buyur eder miydi? Bilinmez. Kitabın baskahramanı Bekir vasıtasıyla empati duygusunu sürekli sorgulatıp düşünmenizi fikrinizi soruyor yazar. Köylünün dilinden,yaşayışından, duygularından yazılan bu roman Kırım hayatının sevincini, umudunu, acısını fazlasıyla yansıttığını düşünüyorum. Kırım' da yaşanan acıya şahit olan yazarın tarzını ben çok beğendim daha nice yazdığı kitaplarda buluşmak dileğiyle.. Ve şu sözümle sonlandırmak istiyorum yazımı "Yaşanan en zor şeylerde bile umut ve sevgi kalbimizden eksik olmadıkça biz hep var olacağız topraklarımızdan sürgün edilecek olsak bile biz hep var olacağız"