..insanlıkla ilgili kararını vermişti; içine oturan zifiri karanlığı delecek en ufak bir ışık sızmasına bile izin vermeyecek kadar kapatmıştı kendisini. Umutsuzluktan güç alan, bunun sarsılmasına izin verdiği anda yıkılacak bir kalebende benziyordu. Demek ki insanlığa güven duymanın tam olarak yıkılışı böyle oluyormuş diyordum, umut kapılarının, pencerelerinin sıkı sıkıya kapatıldığı bir kararlılık hali, artık kimsenin aralayamayağı bir demir kapı…
..olayı hafifletmeye, kendimle alay etmeye çalışıyordum ama olmuyordu bir türlü, olmuyordu, içime kök salmış zehirli bir sarmaşığa benzeyen tutkuyu söküp atamıyordum.