Ayağa kalkamayacak, yatağa çivilenmiş gibiyim, belleğimin oyunlarına dalıp gidiyorum; kendimi, Karpatlar’da avare avare dolaşıp duran o çocuğu hayal ediyorum. Bir gün bir köpeğe rastladım,
sahibi -şüphesiz ki kurtulmak için- onu bir ağaca bağlamıştı. Zayıflıktan kemikleri sayılıyordu hayvanın da ve hiçbir yaşam belirtisi göstermiyordu, kımıldamaksızın bana bakmaktan başka bir şeye gücü kalmamıştı. Yine
de ayakta duruyordu o bile…