Küçüklüğünden beri, kendi başına başarıya ulaşanların sahip olduğu güçlü karaktere sahipti. Hayatında meydana gelen her şeyin üstesinden tek başına gelmeyi bilmişti ve dürüstlük onun doğasında vardı. Bir kız evlat olarak, bir abla, bir eş ya da bir anne olarak, dükkân işleten bir patron olarak, hatta metroda yanından teğet geçilen bir yolcu olarak, her koşulda elinden gelenin en iyisini yapmıştı.
Çok geçmeden kadın bir gerçeğin farkına vardı. Kadının hevesle yardım etmek istediği aslında belki de kendisiydi. On dokuz yaşında evden ayrıldıktan sonra kimsenin yardımını almadan Seul'de yaşamanın zorluklarını alt eden geçmişteki halini, kocası vasıtasıyla açığa çıkarmış olamaz mıydı?
Hep böyle yaşasak olmaz mı ki? Yonğhe yalnız konuşmak istediğinde konuşsa, et yemek istemiyorsa yemese, olmaz mı sanki? Kardeşini görmeye gelse ve böyle geçinip gitseler, olmaz mı ?