Ömrümüzün bütün günlerini birbirimize veda ederek, yarın görüşürüz deyip, bize de bunun dendiğini işiterek geçiriyor olmamız ve mukadderat gereği, o günlerden birinin bu kişilerden biri için son gün olması, ya yarın görüşürüz dediğimiz kimsenin ya da bunu diyen kendimizin artık hayatta olmaması ilginç.
Deliliğinizin geçici olduğuna, sürmeyeceğine bütün ruhumla inanmak istiyorum. Yarın, daha fazla beklemememiz için göklere dua ettiğim bir yarın, pişmanlığın kalplerinize yavaş yavaş gireceğine ve köklerin kökü ulusal topluluğa ve baba evine asi evlatları olarak geri dönerek kanunlara uyacağınıza inanmak istiyorum.
Bütün insani hakikatlerde daima kaygı verici, üzücü bir yan vardır, bizler böyleyiz, üstelik ben sadece yaşamın kırılganlığından söz etmiyorum, bizler her an yok olma tehdidi altındaki küçük ve titrek birer aleviz ve korkarız, özellikle korkarız.