Evîndar
@Evin88
339 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yazarın Körlük kitabını okumuş ve çok çok beğenmiştim. Ancak Körlüğün devamı olan Görmek için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Özellikle ilk iki yüz sayfa çok sıkıcıydı, hatta bir kaç kez bırakmak istedim ama sonlara doğru toparladım. Uzun uzun ve sıkıcı sohbetlerin olduğu iki yüz sayfadan sonra bütün hikâye sanki son yüz sayfaya sıkıştırılmıştı. Yazar, "Gerçek körlük fiziksel değil, gören gözlere rağmen adaletsizliği görmezden gelmektir" demiş aslında. Devletlerin, iktidarların körlüğünü anlatmış. Ne kadar zalim, ikiyüzlü ve acımasız olduklarını...
Açıkçası kitap beklentimi karşılamadı ama sadece Körlüğün devamı olduğu için bile okunur.
Son olarak Komisere ve Doktorun Karısına çok üzüldüm. İlk köre de çok gıcık oldum, Körlük'te de döneğin tekiydi zaten.
Masal tadında bir kitap. Yaşar Kemal'in okuduğum bütün kitapları aslında bana masal tadı verir hep. Olağanüstü olaylar, dev gibi insanlar, bâtıl inanışlar... Bu efsanede de benzer şeyler var. Efsane Ahmet ile Gülbahar'ın aşkı etrafında şekilleniyor. Ahmet'in bir sabah Beyazıt Paşası Mahmut Han'ın atını evinin önünde bulması ile başlıyor her şey. Tuhaf bir gelenek dolayısıyla atı paşaya vermeyi reddedip zindana atılıyor ve orada Paşa'nın kızı Gülbahar ile tanışıyor. Birbirlerine sevdalanıyorlar. Ancak paşa, Ahmet'in kellesini almakta ısrarlı. Gülbahar, zindancı Memo' ya bir tutam saçının karşılığında Ahmet'i serbest bıraktırıyor. Daha sonrasında yaşananları anlatmaya pek gerek yok bence. Çünkü efsane burda düğümleniyor aslında. Ahmet'in Gülbahar için Ağrı Dağı'nın zirvesine çıkıp ateş yakmasına rağmen birbirilerine kavuşamamaları tam da bu bir tutam saç yüzünden. Ahmet bunu kendine ya ihanet olarak gördüğü için ya da sevdiği kadının kendisi için bu duruma düşmesini kabullenemediği için Gülbahar'a eskisi gibi bakamıyor. Ve onu terk ediyor.
Elveda Gülsarı, Cengiz Aytmatov'un basit ama harikulade anlatımıyla insanı içine çeken müthiş eserlerinden sadece bir tanesi. Her ne kadar bir atın hikâyesi gibi görünse de, özünde; yitip giden
Bu muhteşem eserle niye bu kadar geç tanıştım bilmiyorum. Fernando Pessoa, sen nasıl bir adamsın! Bu depresif ruh halinle bile nasıl bu kadar çekici olabiliyorsun. Bir insan hem nasıl bu kadar karamsar hem de bir o kadar huzur verici olabiliyor aklım almıyor. Kitabın başından sonuna kadar tüm zıt duyguları bir arada yaşadım. Bu son derece kayıtsız, hayalci, depresif yaşam tarzını ancak bu büyüleyici diliyle bu kadar güzel anlatabilirdi ve bizi neden bu yaşam tarzını benimsediğine ikna edebilirdi. Evet, okurken bazen, bu adam niye böyle karamsar, kayıtsız diyip kızıyordum ama birkaç satır sonra beni böyle olması gerektiğine ikna etmekle kalmayıp, kendisi gibi hissetmemi sağlıyordu. Bunun en çarpıcı örneği ise benim için şu cümlesiydi: "İstemeden varım, istemeden öleceğim."
Kitabın hepsini alıntılasam yeridir zaten neredeyse yarısını alıntıladım (: Ama buna rağmen doyamadım, gerçek anlamda doyamadığım bir eser oldu ve bundan sonra da başucu kitaplarımdan olacak.
Bu kitap, koşullar ne olursa olsun, hayat ne kadar çekilmez de olsa, insan ne kadar zor durumda da olsa yaşamın her zaman bir anlamı olduğunu anlatıyor ısrarla. Ve bu anlamın insandan insana, kaderden kadere değiştiğini, bilhassa insanın bakış açısına bağlı olduğunu vurguluyor. 'Hayattan bir şeyler beklemek yerine hayatın bizden ne beklediğine odaklanıp yaşamımızı anlamlandırabiliriz.' Başımıza gelen felaketleri daha fazla kötüleştirmek yerine, "nasıl iyiye yorabilirim, kendi açımdan nasıl bir avantaja çevirebilirim" diye düşünüp aslında kötüyü iyileştirebiliriz...
"Her şeye rağmen hayat yaşanmaya değer" ilkesini benimsettiren bu kitabı, özellikle hayattan artık hiçbir şey beklemeyen, olumlu yönde hiçbir şey düşünemeyen insanlara tavsiye ediyorum.
