Evina Delal
@Evina_Delal
Haziran 2026 tarihinde katıldı
gittin
daha önce de gitmiştin
ama bu sefer
kapıyı değil
beni kapattın dışarıda
çok gelgitlerimiz oldu bizim
yarım kalmayı alışkanlık sanan
iki inatçı kalp gibi
bundan birkaç gün önce
bir hastane koridorunda çıktın karşıma
diyarbakır’da
baban ameliyat olacaktı
sen bekliyordun
ben ise neyi beklediğimi o an anladım
bir an göz göze geldik
sanki hiç gitmemişsin gibi
sanki bütün ayrılıklar
yanlış anlaşılmış bir rüya gibi
sonra konuştuk yine
yine “belki” dedik hayata
yine kısa bir mucize kurduk kendimize
birkaç günlüğüne
ben
bir evin içinde eksik bir cümleyim
iki çocuk uyurken
Reklam
ELİF İLE VAV GİBİYDİK ASLINDA
Sen Elif gibi dimdik duruyorsun hâlâ,
Ben Vav gibi eğilmiş bekliyorum.
Ne senin yükün hafif,
Ne benim içimdeki fırtına küçük...
İkimiz de hayatın yorduğu iki kalbiz aslında.
Sen yaralarını evladının gülüşüne saklayan bir anne,
Ben omuzlarında nice sorumluluk taşıyan bir baba...
Ve belki de bu yüzden
Birbirimizi herkesten iyi anlıyoruz.
Çünkü insanlar gözlerimize bakıyor,
Ama biz birbirimizin yorgunluğunu görüyoruz.
Kaç kere yollarımız birleşti,
Kaç kere ayrılık düştü aramıza...
Her gidişinde içimde bir şey eksildi.
Her dönüşünde ise
Sanki uzun zamandır kaybettiğim bir duam
Tekrar kapımı çaldı.
Şimdi yine yan yanayız.
Sen benim sevgimden eminsin,
Ben senin sevginden.
Geç Kalmış Bir Duanın Hikâyesi
Bazen düşünüyorum da sevgilim,
İnsan bir insana bu kadar geç kalmamalıymış.
Sen karşıma çıkmadan önce geçen yıllar,
şimdi omuzlarımda taşıdığım bir yük gibi.
Çünkü seni tanıdıktan sonra anladım;
bazı insanlar insanın kaderine değil,
yarasına yazılırmış.
Ben seni bir hevesle sevmedim.
Bir bakışın günlerce aklımda kaldı.
Bir sessizliğin gecelerce içimde büyüdü.
Bir gülüşün,
unuttuğumu sandığım bütün duyguları
yeniden uyandırdı.
Sonra seni hayatımın en güzel yerine koydum.
Ama hayat,
seni bana vermek yerine
sana bakmayı öğretti.
Ne zaman geleceği düşlesem,
gerçekler karşıma dikildi.
Ne zaman senden vazgeçmeye kalksam,
kalbim bana ihanet etti.
Ameliyathane Koridorunda Konuşan Gözler
Bugün uzun zamandır görmediğim bir yüz çıktı karşıma.
Kapı açıldı.
Ve sen girdin içeri.
Delal..
Önce sesini duydum, sonra gözlerini gördüm.
Babanın durumu için gelmiştin. Endişeliydin. Yorgundun. Belki de gecelerdir uyumamıştın.
Ben sana tıbbi bilgiler anlatıyordum ama kalbim bambaşka bir savaş veriyordu.
Çünkü karşımda bir hasta yakını değil, yıllar önce kalbimin en güzel yerine yerleşmiş kadın duruyordu.
Zaman sana dokunmuştu.
Ama gözlerin...
Gözlerin hiç değişmemişti.
Aynı derinlik, aynı sıcaklık, aynı yarım kalmış hikâye...
Sen konuştun Delal’ê.
Ben dinledim.
Sen babanı anlattın.
Ben cevap verdim.
Ama ikimizin de söylemediği başka şeyler vardı o koridorun orta yerinde.
Yılların susturamadığı şeyler...
Sen ameliyathaneye gittikten sonra ben odama döndüm uzun süre yerimde kalkamadım.
İçimde tarif edemediğim bir his vardı.
Sanki yıllardır kapalı duran bir kapı aralanmıştı.
Sonra kendimi ameliyathane koridorunda buldum.
Belki seni son bir kez görmek için.
Belki yıllardır özlediğim yüzü birkaç saniye daha seyredebilmek için.
Belki de kendime itiraf edemediğim bir özlemin peşinden gitmek için...
Koridor kalabalıktı.
Duvarlar beyazdı.
İnsanların telaşı arasında sen merdivenin yanındaki köşede oturuyordun.
