Soğuk kaldırımlarda her şeyden habersiz adımlarken bi anda adımların yavaşlar , sokaktaki insanların seslerine sağırlaşır , sanki kalbini parmaklıkların ardına kapamış halinin çığlıklarını duyarsın ve sanki içine gökkuşağı öncesindeki gökyüzünün karamsarlığı çöker ya o anın sebebini arar arar bulamazsın işte tam o anda aklına ve kalbine düşeyim
Neden bu his ?
Niçin ?
Diye sorma düşün
Varlığının yokluğunu yaşadığım zamanlarımı hatırla .
Her şeyim sen olmuşken bir başkasının kılını bile kıpırdatmadan nasıl " canın " olduğunu hatırla .
Anla beni .
Beni bil ama adımı ağzına bile alama .
" Beni fark ettiğinde beni fark etmenin aslında benim için bir şey fark etmeyeceğini " bil
Bunun pişmanlığıyla yan .
~ Y.M ~