B.Ç.
@Expectoopatronum
73 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Gece yatarken tavana bakmaktan utanıyor, Allah’la göz göze gelmekten çekiniyordu. Yanmaktan, cezalandırılmaktan, zebanilerin onu kaynayan katran kazanlarına atmasından korktuğundan değil, Allah’ın suçunu yüzüne vurmasından korkuyordu.
Reklam
İnsan günah işlemeseydi Allah katında bir kıymeti yoktu. Tövbe kapısının hep açık olmasının sebebi insanlar günah işlesin diyeydi. Allah dilerse bütün günahları affederdi, çünkü o affediciydi.
İnsanların kafasında oluşan o basmakalıp modelin dışına çıktığın anda imam da olsan ötekileştiriliyordun. Rahat etmek istiyorsan yorumlamayacaktın,
kolaylaştırmayıp zorlaştıracaktın, sevdirmeyip nefret ettirecektin, ihtilafa düşürüp kavga ettirecektin. Yasaklayacaktın, cemaatin sorduğu her soruya "Olmaz, caiz değil, mekruh, haram" diyecektin. İmam olacaksan abus bir yüze sahip olacaktın en önce, gülme, gülümseme, latife yapma bir eksiklik, bir hafiflik olarak görülüyordu. Ninesinin sıklıkla söylediği o laf geldi aklına: "Ağır taşla batman döverler yeğni taşla göt silerler."
Allah hiçbir zaman bir insan olmadığı için insanın duygularını tam olarak bilemez, anlayamazdı, ama insan insanlık makamından sonra yaratıcı makamına çıkarsa o makamın kıymetini bilir, zevkini yaşardı.
Soğuktan buz tutmuş camdan içeriye vuran sokak lambasının solgun ışığına bakıp sorular soruyordu kendine. İnsanlar bizi bu ışık kadar da mı görmüyor? Onlar görmüyorsa Allah da mı görmüyor, görüyorsa neden yardım etmiyor?
Reklam