“Almak için verenler” ve bencilce davranmadan, sadece vermiş olmak için verenler, yani gerçekten verici olanlar arasındaki farkı ayırt etmemiz gerekir.
Aldığımız her şey için borçlu olduğumuzu düşünürüz. Buradaki sorun, böyle bir borcun aslında var olmadığıdır. Aldığımız sevgi, para ya da zaman-veya bizi borçlu hissettiren herhangi bir şey- bir hediye olarak kabul edilmelidir.
Denetleyici konumunda olan kişi hoşnut olmadığı zamanlarda kendisini geri çekmeye devam eder. Sınırları olmayan kişi ise onu mutlu etmek için çılgınca çabalar.