Ota boka duygulanıyorum bu aralar.
Gözlerim; dizilerdeki duygusal sahnelere ağlayan teyzelerin gözü gibi hep yaşlı...
Oyuncağı çalınmış bir çocuk gibi kızgın, evladını kaybetmiş bir anne gibi kırgınım.
Ne çok yenildik...
Ne kadar çok kaybettik... Akrabalar, dostlar ve koca bir şehir...
Peki ya siz hiç gökyüzünüzü kaybettiniz mi?
Ben kaybettim...
Karardı her yer..
Karanlık, çok karanlık...
Lütfen bir ışık yakın yoksa her yeri yakacağım...
E&U
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ölümün sadece canlılar için olmadığını daha ağır ve geniş kapsamlı olduğunu öğrendim o gün. Bir şehir ölür mü? Öldü... Bir şehir öldü.. Altından evler yapsalar ne olacak ki, ailemiz yoksa beton yığınıdır; en kral yolları yapasalar ne olacak dostlar ile yürünmeyen yol boş bir yoldur; en güzel mekanları yapasalar ne olur sevdiğim kadın o masada yoksa cehennemdir orası.. Bir şehir öldü bunun ne demek olduğunu anlayamazsınız...
Küçükken topumuzu patlatan acımasız amcalar,
Eriğini çaldık diye bizi kovalayan dedeler,
Sakladığı kuruyemişleri aldık diye beddua eden neneler...
Çok erken öğrendik insanların kötü olduğunu.
Bu kötülüğe karşı kendimi anamın kucağına babamın arkasına saklanarak korurdum,
Şimdi büyüdüm sığmıyorum artık,
Ve şimdi insanlar daha kötü daha da acımasız,
Gücüm yetmiyor onlara,
Kendimi korumayı geçtim de çocuklar , çocukları nasıl koruyacağız,
Bu pisliğe, bu kahpeliklere karşı nasıl koruyacağız....
E&U