Bir yolun ortasındayım; sağım sessizlik, solum boşluk.
Arkamda bıraktıklarım mı yordu beni, yoksa önümde belirsiz kalanlar mı bilmiyorum.
Ama içimde hep bir "biraz daha dayan" sesi var.
Durmak istiyorum bazen, sadece oturup nefes almak.
Kimse bir şey sormasın, kimse benden bir şey beklemesin.
Ama hayat beklemiyor işte.
Нер yürümemi istiyor.
Hep güçlü olmamı.
Ve ben hâlâ yürüyorum.
Çünkü durursam dağılırım diye korkuyorum...