Bizi besleyen kara toprakla insanmış gibi, insan sözleriyle konuşmaya başladım :
"-Kara Toprak, sevgili Toprak Ana, hepimizi sinesinde barındıran sensin!Bizlere mutluluk vermeyeceksen neye yarar senin Toprak Ana oluşun?? Dünyaya niçin geliyoruz?Biz senin çocuklarınız, bize mutluluk ver,...
Ben işte böyle hayaller kuruyordum ve yıldızların da benimle birlikte benim gibi hayal kurduklarını düşünüyordum. Her şeyin hayal ettiğim gibi olmasını dilerken...
İnsanoğlu güzelliğe böylesine hayran kalabiliyorsa,
bu savaş ne, bu birbirlerini yeme, aşağılama, bu akan suya, uçan kuşa,bu yaprağın üstüne konmuş kelebeğe düşmanlık niye?