Yaşamın çiçekleri yalnızca görünüştür ve bundan şikayetim de yok! Bu çiçeklerin çoğu hiçbir iz bırakmadan gelip geçer, pek azı meyve verir, bu meyvelerden de pek azı olgunlaşır! Buna rağmen yeterince meyve vardır; peki, sevgili kardeşim, böyle olgun meyveleri ihmal edebilir miyiz? Onları küçük görmemiz, onları tatmadan çürümeye terk etmemiz olacak şey midir?