Bizim bastırılmış, çaresiz insanlarımız bir şeyi anlatırken habire gülüyorlar. Çıldırmamak için, çaresizlik başa çıkılmaz bir şey olduğu için gülüyorlar. Kapıda bir hasta bakıcı duruyor, içeride ölmek üzere biri yatıyor, herkes gülüp duruyor, bakın televizyona, aklı başında biri ciddi ciddi cevap verir sokak röportajlarında ama düşkün bir adam hep güler nedense. "Ne diyeyim bilmem ki..." der ve güler. Demek ki acı çekmenin refleksi gülmek de olabilir. Niye alaya alıyoruz her şeyi? KAOSUN İÇİNE DÜŞTÜK, HER ŞEY SÖYLENDİ, ŞİMDİ SADECE KAHKAHA ATIYORUZ OLUP BİTENLERE.