52mavi
@FGK2
Burada mutluluk kişiliksiz bir duyguyken, uzaklarda acı bile yaşama bağlıyordu insanı.
insan sistemlere, bazı soyut kavramlara o derece bağlıdır ki, mantıktan yana olmak için gerçeği bile bile değiştirmeye, gözlerini kapayıp kulaklarını tıkamaya razı olur.
Reklam
Bir kere kendini duygularına kaptır, bir anlığına şuurunu susturup,düşünmeden, esas aramadan hakaret et, nefret et, birini sev, daha doğrusu boş durmamak için bir şeyler yap bakalım. En
geç öbür gün bu bilinçli kandırmaca yüzünden kendi kendini küçümsemeye başlarsın.
Zaten şuurun meşru mahsulü atalet, yani gönüllü avareliktir.
karşımda gücümün yetmediği bir taş duvar var diye büsbütün boyun eğmeye de razı olamam.
Bana en çok dokunan, suçlu olsam da olmasam da her zaman bir çeşit
tabiat kanununa uyar gibi, herkesten önce kendimi suçlu görmemdi.
Reklam