52mavi
@FGK2
Burada mutluluk kişiliksiz bir duyguyken, uzaklarda acı bile yaşama bağlıyordu insanı.
İyiyi, "güzel ve yüksek şeyleri" ne kadar çok anladıysam, o kadar derinlerine battım,sıkıştım kaldım içlerinde. Bundaki önemli nokta, bu halimin tesadüfi değil de, adeta kaçınılmaz bir nitelik taşımasıydı.
Reklam
anlayışın yalnız çokluğunun değil,
kendisinin bile hastalık olduğuna dair güçlü bir inancım var.
Baylar, yemin ederim ki her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalıktır.
Zeki insanlar asla bir baltaya sap olamaz, olanlar yalnız aptallardır.
Kötü biri olamamak bir yana, herhangi bir şey olmayı da beceremedim: Ne kötü ne iyi, ne alçak ne namuslu, ne kahraman ne de haşerenin biriyim. Şimdi bir yandan köşemde pinekliyor, bir yandan da acı, faydasız bir teselliyle
avunuyorum.