52mavi
@FGK2
Burada mutluluk kişiliksiz bir duyguyken, uzaklarda acı bile yaşama bağlıyordu insanı.
Lâkin tek korkum: yarın ölebilirim kendimi tanıyamadan.
Reklam
Çünkü benim için hiç önemi yok, inanmış inanmamış başkaları.
Acaba bir gün bu metafizik olguların, ruhtaki bu kendinden geçme halinde ve uykuyla uyanıklık arasında beliren
gölgeler yansımasının sırrı anlaşılacak mı?
Kimseye anlatılamaz bu dertler, çünkü herkes bunlara nadir ve acayip şeyler gözüyle bakarlar.
...
Çünkü henüz çaresi de, devası da yok bu dertlerin.