52mavi
@FGK2
Burada mutluluk kişiliksiz bir duyguyken, uzaklarda acı bile yaşama bağlıyordu insanı.
Hakikaten şu insanlar pek müz’iç mahlûklardı. Kendi akıllarının
üstünlüğüne inanarak başkasına öğüt vermekten vazgeçmiyorlar, fakat
kendi gülünçlüklerini, zavallılıklarını da bir türlü idrak edemiyorlardı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
-Bana insanlardan mı bahsediyorsun? demişti.
-İnsanlar mazide ve tarihin yaprakları arasında kaldılar. Bu gördüklerin birer karikatürden başka bir şey değildir.
Âcizleri, lâyık olmadıkları mevkilere geçiren bir devlet batar!
O eskiden de ölüme saygı gösterir, vazife uğrunda, fikir uğrunda ölmekte eşsiz bir güzellik ve büyüklük bulurdu.
Edebiyat, hakikatların hayalle süslenmesidir.