52mavi
@FGK2
Burada mutluluk kişiliksiz bir duyguyken, uzaklarda acı bile yaşama bağlıyordu insanı.
Ömrünün bu en güzel gecesini, ömrünün bu en korkunç gününün takip etmesi mi mukadderdi?
Acaba onu sahiden düşünen yok muydu ve o hiç kimseyi düşünmemekte , kendini yalnız bulmakta haklı mıydı?
Şu anda bu koskoca dünya üzerinde kendisini düşünen bir tek kişi bile mevcut olmadığına o kadar emniyeti vardı ki, acı bir kabadayılıkla kendisi de hiç kimseyi düşünülmeti layık bulmuyor; fakat bundan, sebebini anlayamadığı derin bir üzüntü duyuyordu.
"Hiç geçmeyen hiç unutulmayan şeylerde var beyefendi! Ölünceye kadar insanın sırtından atamayacağı şeyler de var..."
"O gelmez artık! " dedi.
'Nereden biliyorsun?' dedim.
"Gidişinden belliydi "dedi.