Zamanın ne kadar
yanıltıcı bir şey olduğunu biraz anlatabilmek; bir kendi zamanımız, bir
de herkesle paylaştığımız "resmî" bir zaman olduğunu gösterebilmek
isterim.
Belki de ona her dokunuşumda içimde yükselen isteği kendimden gizlemek için, onu yıllardan beri tanıyormuşum, birbirimize aslında çok yakınmışız yanılsaması uyanıverdi içimde.
Unutmak, olağan karşılamak istediğim çarpıcı gerçek gene içime işlemişti.Ona bakarken, çok tanıdık birini görüyormuşum, onu biliyormuşum duygusuydu bu. Bana benziyordu.
Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi? Evet, bunun hayatımın en mutlu anı olduğunu anlayabilseydim, asla kaçırmazdım o mutluluğu.