Fatih Özpolat (@FTHp) 1000Kitap'ta

Bir öfke süzülüyor göz yaşlarımdan Acıklı çalıyor hayat şarkısı Derinlerden bir şeyler kopuyor kollarıma Nefes alıyor mu diye merak ediyorum ara ara Ya da hayata dair gözlerinde ne varsa Kanlar içinde süzülüyorum öksüz bulutlar arasında Bir şarkı yükseliyor içimden Sancılanıyor karnım Buruşuyor yüzüm Yaşamlaydı en büyük kavgam Her şeye dair olan mücadelem Paramparça olmuş bir ruh Okumaya yazmaya mecali kalmamış bir ben vardı Bütün bir hayatın izleri arasında yok oluyordum Dayanamıyordum bunda kasvete Hiç bir şeyin anlamı yok tadı yoktu Susuyordum, böbreklerim kan ağlıyordu hayat damarlarından süzülen yaşlarla Anlamaya çalışmıyordum bile kalakalmış bir kukla edasıyla Karmakarışıktı içim sözcükler duygular beynimi kemiriyordu Eli kolu bağlı metruk bir insandım artık Öfkeliydim hemde çok En çok da kendime Başarısızdım ihmalkar Ağlaktım bir o kadar Benim mi suçumdu tüm bunlar

Fatih Özpolat

@FTHp·

Susuyorum

İçimi bir sıcaklık kaplıyor Senden esiyor en güzel kokular Senle anlam buluyor tüm şarkılar Ve ben susuyorum İzliyorum, bütün bu hayatın izlerini Susuyorum çünkü seviyorum seninle geçen her saniyemi Ve anlıyorum artık seninle sonsuza dek susabileceğimi Özlemle bakıyorum duvarda ki saate Düşlerimi yoruyorum gecenin karanlığına Bir yıldız gibi doğ istiyorum Biraz sabah biraz da geceyi andırıyor Birazda da tatlı esiyor her şey Ve ben susuyorum büyük bir aşkla Ve sen parıldıyorsun iki tabut arasında Bir ölümün uyanışı gibi bir şarkının esintisi gibi

Şiir

İleri