Mevla bazen ikramına musibet elbisesi giydirir. Hediyedir o aslında, ama kurdelası kördüğüm olan bir hediye. Sabır ve tevekkül ile o düğümü çözebilen, içerisindeki o mükemmel nimete kavuşur.
Tevekkül ve sabır ne büyük iştir özünde.
Gurur, öldürücüdür, alçakgönüllülük, diriltici, ona göre.
Çünkü: birincisi ona Tanrı'nın yaratış evreninin kapılarını kapar; gözlerini kör edici bulur onu.
Tevazu ise, kapıları açan tek anahtardır. Diriliş maymuncuğudur, tevazu, onun gözünde.
Kendini hep bir tohum olarak görür. Toprağa düşer hep. Ve oradan boy vermek için gereken şartların gözükmesini sabırla bekler.
Diriliş insanı, ancak, Tanrı'ya karşı sorumlu bilir kendini. Başkalarına karşı olan sorumlulukları, ancak bu sorumluluktan doğarlarsa, bağlayıcı olabilirler onun için.