Filiz Atmaca
@Fagim
70 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Reklam
Artık şunu biliyorum ki, zengin kişi sadece kültürü kullanıyor, kendini onunla tika basa dolduruyor ama insan bunu ancak çok sonra ve yüksek bir bedel ödeyerek öğreniyor. Neyi mi? Kültürlülüğün, bir insanın ya da bir halkın mutlu olma kabiliyetinden ibaret olduğunu.
Oysa aslında umut, deli gibi istenen ama tam anlamıyla güvenilmeyen, gerçekten inanılmayan karşısında duyulan korkudan başka bir şey değildir. İnsan, mevcut olanı umut etmez.
Yalnızlık ilk başlarda bir hüküm gibi katıdır. Ona katlanama yacağını hissettiğin anlar olur. Belki biri olsaydı iyi olurdu, diye düşünürsün; belki bu ağır ceza biriyle paylaşılabilse hafiflerdi, herhangi biriyle, yakışıksız partnerlerle, yabancı kadınlarla... Bunlar zayıflık anlarıdır. Fakat bu anlar gelip geçer; çünkü hayatın bütün gizemli unsurları gibi, içinde her şeyin yaşandığı zaman gibi yalnızlık da yavaş yavaş seni, bizzat seni sarar. Bir anda her şeyin plana uygun şekilde gerçekleştiğini anlarsın: İlk başta merak vardı, ardından bekleyiş, sonra çalışma ve en sonunda da yalnızlık.
Bu en sefil duygudur. Birinin eksikliğini hissetmek. Etrafına bakar, anlayamazsın. Elini uzatır, bir bardağa, bir kitaba dokunursun. Her şey yerli yerindedir, eşyalar, kişiler, alışık olduğun zaman planı: Dünyayla ilişkin değişmemiştir. Fakat işte bir şey eksiktir.