Serendipity
@FairyTaill
||..Bense her şeyden uzak, kitapların arasında kendimi unutacağım!..||
11 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Yarı otobiyografik nitelik taşıyan İnsanlığımı Yitirirken’in başkarakteri Yozo’dur. Bu karakteri, yazar Osamu Dazai ile kolaylıkla özdeşleştirebiliriz. Yozo, kendisini tamamen değersiz gören, çevresindeki insanlara ise bir nevi "soytarılık" yaparak kabul ettirmeye çalışan bir figürdür.
Yozo, saygı duyulmayı bile korku verici bir şey olarak nitelendirir. Eserde bunu şu şekilde ifade eder:“Bana göre saygı görmek, her şeyi bilen, her şeye gücü yeten biri beni görene, yüzümü bir avuç toz hâline getirip beni ölümden beter bir utanca mahkum edene kadar herkesi mükemmele yakın bir hileyle kandırmak anlamına geliyordu.”
Peki, her birimizin arzuladığı saygı, Yozo için neden bu kadar korkutucudur? Onu bu düşüncelere sevk eden şey ne olabilir?
Bana göre bu sorunun cevabını yalnızca otorite figürü olarak görülen babasında değil, daha geniş anlamda ailesindeki ilgisizlikte aramak gerekir. Yozo’nun bağlanma problemleri, kendini kabul ettirme çabaları büyük ihtimalle çocukluk dönemine uzanıyor. Ben de bu temel sorunların, bireyin çocukluk yıllarında ve aile ortamında oluştuğuna inanıyorum.
Peki, çocuklukta oluşan bu bağlanma problemleri ileriki yaşlarda gerçekten çözülemez mi? Freud’un psikoseksüel kuramına göre, gelişimsel krizler eğer ilgili dönemde çözülmezse, sonraki yaşam evrelerinde bireyi etkilemeye devam ederve çözülemez. Ancak, bu görüşe zıt olarak geliştirilen Erikson’un psikososyal kuramında, bireyin her yaşam döneminde yeniden gelişim fırsatları elde edebileceği savunulur. Ben bu ikinci kurama inanmayı tercih ediyorum ve inanmak da istiyorum.Yaşanan travmalar neden çözülemeyecek olsun? Toplum, bireyleri ötekileştirmediği sürece; hiç kimsenin, kabul görmek uğruna çeşit çeşit personaya bürünmesine gerek kalmadan, bir iyileşme süreci mümkün olabilir. (Bu düşünce fazla mı
