Adı hiç konmamış,
Kalbe dokunan tarzda.
Masum bir çocuğun tatlı
Gülüşlerinde buluyorum seni.
Bir Eylül serinliği gibi esiyorsun içime,
Kelimelerin bittiği, sükûtun başladığı yerde.
Ne heceye sığıyor bu sevda, ne kafiyeye,
Sadece gözlerinin değdiği o derin demlerde.
Gönlümün kıyısına vuran dalgalar gibisin,
Hem hırçın bir rüzgâr, hem sığınılan bir liman.
Seni yazmaya yetmiyor ne mürekkep ne kalem,
Sen bendeki bu canın en gizli, en fânî süsü...
Gözlerini kapat ve dinle içindeki bu sesi;
Çünkü bu şiir, ruhumun sana en samimi nefesi...
Gecenin karanlığında hissediyorum gözlerini,
Şimdi sen uzaklarda, bense sensizliğimle baş başayım.
Ama bilmiyorum; acıtan bu koyu sensizlik mi,
Yoksa yaşayıp da yaşayamadıklarımız mı, Deniz gözlüm?
-Fâni