Herkes hayatı boyunca bazı gözlemler ve tespitler yapıyor, kendine göre bir hayat felsefesi oluşturuyor. Fakat herkes yazma istidadına sahip olmadığı için bunları kağıda aktaramıyor. İşte tam da bu noktada yazarlar,şairler,filozoflar devreye giriyor. Klasik romanlarda veya düşünce kitaplarında altını çizdiğimiz kısımlar, bazen tıpatıp aynı şekilde bazen de kısmen benzer diyebileceğimiz şekilde kendi zihnimizden daha önce geçmiş oluyor. Elbette ki zihnimizdekini aynı kuvvetle kağıda aktarabilmek ayrı bir meziyet olduğu için bu düşüncelerin (bizim düşüncelerimizin) etkili bir şekilde başka biri tarafından kağıda aktarılmış şeklini gördüğümüzde tuhaf bir duyguya kapılabiliyoruz. Bu duygu, okudukça tuhaf olmaktan çıkıyor tabii. Zira ilk cümlelerde bahsettiğim gerçeğin farkına varmış oluyorsunuz. Bahsettiğim bu duyguyu, Yaşam Bilgeliği Üzerine Aforizmalar kitabında bol bol yaşattı bana Arthur Schopenhauer. Özellikle mutluluk ve mutsuzluktan bahsettiği sayfalarda. Sanki Arthur Schopenhauer'e "Benim böyle böyle bir düşüncem var hacı abi ama bunu yazıya dökemiyorum. Bu işi sen yap.'" demişim gibi. Bu sebeplerden ötürü benim için başucu eseri niteliğindedir. Tekrar tekrar okunası. Yine aynı sebeplerden ötürü isimini telaffuz etmeye çalışırken ecel terleri döktüğüm Schopenhauer, bende yeri ayrı olan bir filozoftur. Bazı okurlar, yazarın çok kötümser bir bakış açısına sahip olduğunu düşüneceğinden herkesin gözünde "başucu" niteliğine ulaşmayabilir. Fakat farklı bir bakış açısını kazandıracağından, düşünmeye iteceğinden ve okuyanın zihin dünyasına katkıda bulunacağından dolayı faydalı bir kitap olacağı kesin. Nietzsche, Schopenhauer'ın külliyatını okuyarak felsefe dehlizlerine adım atmıştır. Ama pos bıyıkları bu kadar kötümserliği fazla bulmuş olacak ki Schopenhauer'e

Yaşam Bilgeliği Üzerine AforizmalarArthur Schopenhauer · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20259,3bin okunma