Delilah
@Farewell_
"Hayat dediğimiz, tepeden tırnağa bir ağrıdan ibaret."
18 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Çok sonraları anlıyor insan çabalamakta yetmiyormuş. İnsan kaybedince tam kaybediyormuş. Sonu yokmuş kayıpların ve hep tekrar edermiş gidişler... Ama ben böyle bir gidişi uğurlayamıyorum kalbimden, sanki her şey başka türlü olabilirmiş gibi, sanki çok istemek yetiyormuş gibi ama biliyorum amansız bir hastalık bu ve günden güne paramparça ediyor beni.
Reklam
Çok kolay değil mi benim canımı yakmak, alışmışım bir kere sesimi çıkarmamaya üzülsemde, öfkelensemde belli etmem değil mi? Bu yüzden bakmazsın ardına yapman gerekeni yapar çeker gidersin çünkü kimi ardında bıraktığının önemi yok çünkü döndüğünde ben yine aynı yerde olacağım. Ama bilmezsin ben kaç defa gittim, kaç defa yaktım ben o evi bilmezsin. Senin canın yanmasın diye ben kendimi yok ettim, sen hala varım sanıyorsun. Benim de kaderim sana yenilmekmiş...
İnsanların küçümsediği şu hastalığa tutuldum. Bunu şımarıklık olarak algılıyorlar, oysa yaşamak her zamankinden daha yorucu ve zahmetli bir iş haline geldi. İnsan her an yaşadığını bilerek yaşamamalı, biraz da gelişine ya da gidişine yaşamalı. Bense her an yaşadığımın farkındayım.
Tanrı, insanı yalnız yaratmamalıydı! İçine bir insan daha koymalıydı. Parçalanmış benlikten bahsetmiyorum. Gerçek bir ikinci insan sözünü ettiğim.
İnsan bazı şeyleri unutmadan bir başlangıç yapamıyor. Yaşamak için bazen geçmişini unutursun, yok sayarsın. Olmamış gibi, yaşanmamış gibi hayatına devam edersin. Ama bazı anlar olur o unuttuğun sandığın, geçip gitmiş diye düşündüğün şey gelir yüreğine oturur, boğazında bir yumru olur. Yutkunamazsın, söküp atamazsın. Böyle anlar olur, sürekli olur. Çünkü yaşamak için bu döngü hep oluşur. O geçmiş giden şey, en mutlu anını bile parçalayıp yıkar. Bazen hiç mutlu da olamazsın ama sürekli o yıkıntının içinde olursun. Debelenip durursun hayatının sonuna kadar. Bazen başka yollara sapmaya çalışırsın, bazen yanlışlara, kötülüklere meyledersin, içindeki acıyı söküp atmak için. Çoğu kez küfredersin içinde bulunduğun durum için. Çoğu kez kaçmaya çalışırsın ama kaçtığın şeyin de sen olduğunu anladığın zaman ondan da vazgeçersin. Sonra... Sonra boşverirsin. Hiçbir çabanın anlamı kalmaz. Yaşarsın, herkes güldüğünü sanır. Oysa sen bitmişsin, tükenmişsin kimse farkında değildir. İşte o zaman sen hiç var olmamış gibi yok olur gidersin, kimse de fark etmez bunu. Sen zaten yaşarken ölmüşsün.
25/01/2022
Reklam