Farah hany
@Faroha
Reklam
Kendimi ruhunda bulsam...
Tam kalbinin ortasında evimi kurardım,
Bir kasımpatı koysam o gönlündeki bahçede,
Güneş tebessümle ziyaret ederdi güllerimizi...
Kendimi ruhunda bulsam...
Hiç kaybolmazdım bir daha,
Hiç nâr olmazdım sevdaya,
Hiç naz etmezdim gözlere...
Hazar denizi ruhunda parlar,
Ben bu denizde boğulurum...
Uzun bir kule bahçende dikilir,
Ben bu kulede hapsolurum...
Bir kağıda hiç yazılamamış kelimelersin,
Yahut bazen noktasız yazılmış cümlelersin,
Kimi zaman da daima yarı kalmış bir şiirsin,
Kendimi ruhunda bulsam...
İsmini buharlı bir camda yazıyorum,
Hep silinip gider, kaynaşır yağmurun gözyaşlarıyla...
Gölgeni aydınlı günde seziyorum,
Hep kaybolup saklanır, güneşin ihtişamıyla...
Çözemediğim bir füsun sendeki,
O sihrin işlemediğim bir suça benziyor...
Çıkamadığım bir kuyu ruhundaki yaşamak,
O evin seçmediğim bir yazgıya benziyor...
Kendimi ruhunda bulsam...
Oturuyordum ayın altında...
Üstümde yıldızlar, önümde bir kartal,
Geldi uzak diyarlardan âlemi anlatmaya,
Ben de ona bir türkü çaldım,
Ne kadar macerası var bana anlatacakmış,
O konuşuyor, ben ise çalıyorum durmaksızın...
Oturuyordum ayın altında...
İlk şarkıda ağlamaya başladı kartal,
Kendi topraklarından göçmeye mecburmuş meğer,
Terk etti sevdikleri onlara bir erzak bulacakmış meğer,
Müzik yükseliyor o da ağlaya ağlaya,
Meltem esiyor o da çığlık ata ata...
Türkü durursa bana çökecek,
Çaresi yokmuş beni erzak bilecek,
İkinci türküyü çalmaya mecburdum,
Tam başlangıcında hatıralarını anlatmaya başladı,
Daha ilerledikçe sıla vurdu ruhuna,
Bir yadigar istiyor topraklarımızdan yârına,
Oturuyordum ayın altında...
Ay fazla ışık veriyordu evrene bu gece,
Kartala yol gösteriyordu bu yolculukta,
Nihayette türklerim tükenip gitti,
Ezgilerim yok olup uçtu,
Bana kıyamadı bir an durdu,
Sonra gözyaşlarıyla kırık kanadıyla uçup gitti...