Bazen hayat beni kendi ritmine göre sürüklüyor gibi hissediyorum; bazen de “tamam, şimdi ben yön veriyorum” dediğim anlar oluyor. Yaşadığım her şey, attığım her adım bana bir şey öğretti. Düştüğüm yerlerden kalkmayı, sustuğum yerde gücümü, kimse bilmezken içimde kurduğum dünyayı… Bugün olduğum kişi, dünün yaralarını da zaferlerini de taşıyor ama hiçbirine takılıp kalmıyor. Ben artık hayatın bana ne getirdiğinden çok, benim ona ne kattığımla ilgileniyorum. Sessizce ama sağlam adımlarla ilerliyorum; kalbim yorulsa bile pes etmeyen bir yanım var. Ve biliyorum… yol uzun olsa da ben her adımda daha da güçleniyorum.