Selinay Sandra Şentürk
@Fathersprincess
“Feministim. Erkek muhabbet isteklerine kapalıyım. Zihinsel sığlığa tahammülüm yok ,zihinsel derinlikle ilgileniyorum. (Avukat)
Robert şimdi anlıyordu; mağdurun gerçeği dağınıksa, o dağınıklık
kürsünün tam üzerine dökülmeliydi. Ama o gün kendi kendine, “Bu
salon bu kadar kırılganlığı kaldırmaz,” demişti. Onu güçlü göstermek
istemişti. Temiz. Mahkeme diline uygun bir "ideal mağdur".
Reklam
Bay Anderson başını kaldırdı. Sekretere değil, onun arkasındaki
boşluğa baktı.
"Usta."
Dudakları acı bir tebessümle gerildi.Bu kelime artık ona yabancı, hatta
iğrenç geliyordu. Kırıkları saklamanın, gerçeği bükmenin, insanları birer
dosya numarasına indirgemenin ustası...
Roberto, yine içinden geçenleri söyleyememiş, adeta dudakları
mühürlenmişti. Göğsü daraldı. Cübbenin içi havasızdı.
"Savunma yapmayacağım sayın hakim," demeyi hayal etti.
Sesinin mahkeme salonunun ortasında yankılandığını...
"Çünkü adaletin bu salonda sunulan steril kurgulara değil, dışarıda
boğulan gerçeklere ihtiyacı var. Ben artık bu kurgunun bir parçası
değilim."
Robert, cübbesini o soğuk ahşap kürsünün üzerinde bıraktığını
zihninde canlandırdı. Düşüncelerinde arkasını dönüp kapıya
yürüyordu. Hayalle gerçek arasındaki ince çizgide omuzları sarsıldı.
Hata yaptım," dedi Bay Anderson.
Bu iki kelime, yıllardır ördüğü o devasa duvarın kilit taşıydı. O taş yerinden oynadı ve koca bir ömür saniyeler içinde un ufak oldu.
"Hata yaptım ve bedelini o ödedi."
Buraya ikinci defa geliyordu. O toprağı kendi elleriyle kazmıştı.
" Dokunmasın kimse. O incinir. Ben yaparım. " Deyişi herkesi
susturmuştu. Zaten kalabalık yoktu. Birkaç görevli ve Vincent Miller
dışında kimse yoktu.
Reklam