Selinay Sandra Şentürk
@Fathersprincess
“Feministim. Erkek muhabbet isteklerine kapalıyım. Zihinsel sığlığa tahammülüm yok ,zihinsel derinlikle ilgileniyorum. (Avukat)
Bu bir aşk değildi.
Bu, kendi kendime yazdığım bir romandi.
Seni sevmedim ben.
Senin beni sevdiğine dair kurduğum o görkemli yalanı sevdim.
Gözlerindeki o küçük kırıntıyı alıp
kendi kalbimde büyüttüm.
Bir bakışı delil saydım,
bir susuşu anlam diye savundum.
Ben sana tapmadım.
Senin içindeki hayali kadına,
senin bana baktığında gördüğünü sandığım o kadına diz çöktüm.
O kadının vitrindeki göz kamaştıran yansımasına...
Ben sana şiir yazmayı sevmedim.
Bir adamın beni mısra yapmasını sevdim cümlelerinde.
Adımın bir cümlede değer kazanmasını,
bir kalpte yer kaplamasını.
Sen boşlukmuşsun.
Ben o boşluğu yankı sandım.
Sen suskunlukmuşsun
Ben o suskunluğu derinlik diye kutsadım.
Şimdi anlıyorum.
Reklam
Mesele parmakların itaat etmemesi değildi. Mesele,
parmakların hiç itaat etmemesine rağmen o piyanonun başında dik
durabilmekti.
O gün bu sözler Anderson’a çok ağır, anlaşılması güç bir felsefe gibi
gelmişti.
Parmakları sağlamdı, bacakları onu her yere
taşıyabilirdi; ama o an, o tekerlekli sandalyedeki adamdan çok daha
"felçli" hissetti kendini.
“Benim içimdeki müzik sustu,” dedi sonradan Roberto, sesi bir itirafın
gölgesiyle döküldü.
“Peki neden bırakmıyorsunuz?” diye sormuştu. Neden bu piyanoyu
hala burada tutuyor, her gün karşısına oturuyorsunuz?”
Adam gözlerini piyanodan bir an bile ayırmadı; bakışları tuşların
üzerinde bir hayalet gibi gezindi.
“Çünkü bırakmak hastalıktan daha ağır.”
Anladı. İnsan sadece çalamadığı için susmazdı. Asıl sessizlik,
çalabileceğini bilip de hangi notayı çalacağını unuttuğunda, ya da artık
çalmamayı seçtiğinde başlardı.
Reklam