Selinay Sandra Şentürk
@Fathersprincess
“Feministim. Erkek muhabbet isteklerine kapalıyım. Zihinsel sığlığa tahammülüm yok ,zihinsel derinlikle ilgileniyorum. (Avukat)
Koridorun o yapay beyaz ışığı altında kendini bir kadavra gibi hissetti. Herkes onun üzerinden geçiyor, herkes onun yanından bakıyor ama kimse ona dokunmuyordu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Elin, bir "insan" değil, bir "skandal" olarak yürüyordu o koridorda. Coleman bir cerrahtı; o hastanenin altın çocuğuydu, neşteriyle hayat kurtaran, zekasıyla hayranlık uyandıran dokunulmaz bir tanrıydı. Elin ise o tanrının kusursuz imajına leke süren bir "hata" gibi görülüyordu.
İnsanlar başlarını önüne gömmüştü çünkü Elin’in yüzüne bakmak, Coleman’ın ne olduğunu bildikleri gerçeğiyle yüzleşmek demekti. Bakarlarsa, suskunluklarının suç ortaklığına dönüşeceğini biliyorlardı. Görünmez olmuşlardı; çünkü Elin’i görürlerse, vicdanlarını da görmek zorunda kalacaklardı.
Bana acıyarak bakma müdür! Senin o 'geçmiş olsun' dediğin yer, benim cenazemin kalktığı yer. Sen konuyu kapattığını sanıyorsun çünkü senin için sadece kağıtlar kirlendi. Ama benim ruhumdaki o mürekkep lekesini hiçbir idari karar temizleyemeyecek. Sen 'işine odaklan' derken, aslında 'görünmez ol' diyorsun. Ama ben görünmez olmayacağım. O konuyu kapatmadım, sadece yeni başlıyorum."
Demek istedi sonra dudaklarını birbirine bastırdı.
Hayat devam ediyor" cümlesi, o an Elin için dünyanın en büyük yalanıydı. Onun hayatı durmuşken, sistemin çarklarının bu kadar rahat dönmesi canını yaktı.
Müdürün gözünde Elin, bir stajyer hemşire adayı değil; hastanenin prestijini sarsabilecek bir "risk faktörüydü". O bakışlardaki acıma, bir insanın dramına değil, bir makinenin bozulmasına duyulan o sığ can sıkıntısıydı.