Fatih
@Fatih025
İlk önce kendini bilmeli insan!
Kendini tanımak, hayatın gayesini bilmek; neci olduğunun, nereden gelip nereye gittiğinin şuuruyla yaşamaktır.
Şu anda okuduğu kitaplar
- Noktam, aşağı gel... ben yukarı çıkamayacağım.
Erkeğin adı Kâmil, kadınınki Ayşe idi. Fakat onların ikisi de birbirlerini Nokta diye çağırırlardı. Zira müşterek ve tek sermâyeleri olan aşka, tek nokta nazariyle bakarlardı.
Aşkın tafsilâtlı ve dağınık ifadesi olan bu yaradılış âleminin fiili ve muazzam görünüşünün tek ve toplu ifadesi olan aşk noktası... İşte onların berâberce fışkırdıkları, berâberce tafsilâtını seyrettikleri ve gene beraberce avdet edecekleri nokta...
Mektubundan aldığım parça bitti. Sana cevap veriyorum ve diyorum ki: Her ne ki görülür, o var değildir; varlık gösterici bir yokluktur. Her ne ki görülmez, o, yokluk perdesiyle gizlenmiş bir varlıktır. İşte asıl vücudu olanlar bunlardır.
Bu sevgi nerede? Onu niçin tutamadım. Kalbinde... desem, kalp de bir et parçası... O halde bu sevgi nerede?
Bana vereceğin cevâbı biliyorum. Diyeceksin ki vücut gaye değil vâsıtadır; insanın maddi varlığı mânâyı taşımakta olduğu için hürmet edilmeye lâyıktır. Vücut, rûhun terbiye gördüğü bir ocak olması îtibariyle değerlidir..!
- O sana sevdâsından söyler mi?
- Hayır!
Öyle ise, "seni seviyorum" demeyenin sevdâsına nasıl inanıyorsun?
O beni sevmemiş olsaydı, ben onu nasıl severdim? Hem meselâ güneş, kalkıp da: "Ben güneşim sizi ısıtır, ışıklandırırım" der mi? Demez, çünkü ne bizim ondan, ne de onun kendisinden şüphesi vardır.
Av peşinde koşan avci, avını ya ölü, yahut da yaralı olarak ele geçirir. Sevdiklerini zorla ele geçirmek isteyenleri de ben, avcılara benzetirim. Zira, zorla yakalayım derken, sevdiklerinin gönülleri ya vurulur, ya da olür. Sevda zorluk tanımaz...